Yorkshire terrier

Mały rozmiar, wielka osobowość – tak najkrócej można opisać tego jedwabistego mieszczucha o stalowym płaszczu i nieproporcjonalnie odważnym sercu. Pod warstwą lśniącej sierści kryje się terier pełną gębą: czujny, pewny siebie i zaskakująco dzielny jak na garstkę kilogramów.

Pochodzenie i przeznaczenie

Rasa wywodzi się z północnej Anglii, gdzie powstała w robotniczych regionach Wielkiej Brytanii. Wbrew salonowej reputacji nie zaczynała życia na atłasowych poduszkach – była użytkowym psem prostych ludzi, hodowanym do tępienia szczurów i innych szkodników w fabrykach, kopalniach i domowych zakamarkach. Z czasem jej uroda i niewielkie gabaryty zwróciły uwagę miejskich elit i pies przeszedł drogę od łowcy gryzoni do eleganckiego towarzysza. To dziedzictwo wciąż w nim drzemie i tłumaczy, dlaczego pod jedwabistą okrywą tkwi twardy terierski charakter.

Charakter i temperament

To pies o temperamencie znacznie większym niż jego sylwetka. Żywy, energiczny i ciekawski, z natury bierze świat w posiadanie i traktuje każdy nowy dźwięk jak osobiste wyzwanie – stąd jego renoma niestrudzonego stróża, który zaalarmuje o gościu, zanim ten zdąży zapukać. Jest przy tym mocno przywiązany do swojego człowieka i lubi być w centrum domowego życia, najchętniej na kolanach lub tuż przy nodze. Pewność siebie potrafi przerodzić się w upór, dlatego cenią go ci, którzy lubią psa z charakterem, a nie bezwolnego pieszczocha. Podatność na szkolenie jest umiarkowana: uczy się chętnie, gdy widzi w tym sens i nagrodę, ale potrafi też sprytnie testować granice.

Dla kogo (a dla kogo nie)

To znakomity towarzysz do mieszkania – nieduże potrzeby przestrzenne i przywiązanie do opiekuna sprawiają, że odnajdzie się w bloku równie dobrze jak w domu. Sprawdzi się u singli, którzy chcą mieć przy sobie wiernego kompana, oraz u seniorów ceniących psa o umiarkowanej, a nie wyczerpującej energii. Słabo liniejąca sierść czyni go ciekawą opcją także dla wielu alergików. Mniej polecany jest tym, którzy szukają psa całkowicie samodzielnego i obojętnego – źle znosi długą samotność. Warto też pamiętać o jego skłonności do szczekania i pewnym uporze, więc osoby oczekujące cichego, bezdyskusyjnie posłusznego psa mogą poczuć się zaskoczone.

Pielęgnacja i aktywność

Długa, prosta i jedwabista okrywa to wizytówka tej rasy, ale wymaga regularnej uwagi. Włos w typie zbliżonym do ludzkiego znaczy minimalne linienie, lecz w zamian potrzebę częstego rozczesywania, by nie powstawały kołtuny, oraz okresowego skracania, jeśli rezygnujemy z efektownej, długiej szaty. Stalowoniebieski grzbiet ze złotym podpalaniem najlepiej prezentuje się przy systematycznej pielęgnacji i kąpieli. Pod względem ruchu rasa jest niewymagająca: umiarkowana energia oznacza, że wystarczą codzienne spacery i trochę zabawy, by pies był szczęśliwy i zrównoważony. Mimo niewielkich rozmiarów warto dostarczać mu też wyzwań umysłowych – terierska głowa lubi pracować.

Zdrowie

To rasa o solidnej długowieczności – przy dobrej opiece dożywa zwykle 13-16 lat. Niewielkie psy tego typu cieszą się generalnie dobrą kondycją, jeśli pochodzą z odpowiedzialnej hodowli, w której dba się o dobór reproduktorów i właściwy temperament. Kluczowe są tu rozsądna dieta dostosowana do małej masy ciała, dbałość o uzębienie oraz unikanie nadwagi, która obciąża drobny szkielet. Wybór hodowcy stawiającego na zdrowie, a nie wyłącznie na efektowny wygląd, to najlepsza inwestycja w długie i pogodne lata wspólnego życia.

Najczęstsze pytania

Zdjęcie nagłówkowe: Svenska Mässan from Sweden, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons.