Mops

Mops to charakter zamknięty w kompaktowym, krępym ciele – pies, który potrafi rozbawić całą rodzinę jednym przekrzywieniem głowy. Pod pomarszczonym czołem kryje się towarzysz oddany do szpiku kości, który traktuje bliskość z człowiekiem jako sens swojego istnienia.

Pochodzenie i przeznaczenie

Korzenie rasy sięgają Chin, gdzie małe, krótkopyskie psy były cenione na cesarskich dworach jako towarzysze ludzi o wysokiej pozycji. Od początku nie chodziło o pracę użytkową, lecz o obecność – psa, który miał umilać codzienność, leżeć u boku i bawić swoją wyrazistą fizjonomią. To dziedzictwo widać do dziś: w klasyfikacji FCI rasa należy do Grupy IX, czyli psów do towarzystwa, i właśnie towarzyszenie jest jej życiowym powołaniem. Z Azji trafiła do Europy, gdzie szybko zdobyła sympatię i status ulubieńca salonów.

Charakter i temperament

To pies o usposobieniu pogodnym i wybitnie towarzyskim. Lgnie do ludzi, źle znosi samotność i najchętniej uczestniczy we wszystkim, co dzieje się w domu – od porannej kawy po wieczorne leniuchowanie na kanapie. Czułość ma we krwi: potrafi godzinami wtulać się w opiekuna i odwzajemniać każdy gest uwagi. Jednocześnie jest urodzonym komikiem, który chrapliwym pochrząkiwaniem i zabawnymi pozami rozładowuje napięcie w każdym towarzystwie. Nie brakuje mu jednak własnego zdania – bywa uparty, a to, czy posłucha, często zależy od tego, czy uzna polecenie za sensowne. W szkoleniu wypada umiarkowanie: uczy się chętnie, gdy w grze jest smakołyk i dobra zabawa, ale szybko traci zapał przy nudnej musztrze.

Dla kogo (a dla kogo nie)

To rasa zaskakująco uniwersalna. Świetnie odnajduje się w mieszkaniu, bo nie potrzebuje hektarów do biegania. Pasuje rodzinom z dziećmi, którym odwdzięcza się cierpliwością i pogodą ducha, a także seniorom i singlom szukającym czworonożnego kompana o spokojnym rytmie. Nie sprawdzi się natomiast u osób, które całymi dniami przebywają poza domem – rozłąka to dla niego prawdziwe cierpienie. Nie jest też wyborem dla miłośników intensywnego sportu czy długich, forsownych wypraw, bo budowa i krótki pysk wyznaczają mu wyraźne granice wysiłku.

Pielęgnacja i aktywność

Krótka, gładka i lśniąca sierść wydaje się bezobsługowa, ale pozory mylą – linienie jest obfite, więc regularne szczotkowanie i pogodzenie się z włosem na ubraniach to codzienność. Szczególnej uwagi wymagają fałdy na pysku, które należy systematycznie czyścić i osuszać, by nie stały się źródłem podrażnień. Potrzeby ruchowe są niskie: kilka spokojnych spacerów dziennie w zupełności wystarcza. Kluczowe jest pilnowanie wagi w przedziale 6,3-8,1 kg oraz unikanie wysiłku w upale, bo krótki pysk utrudnia chłodzenie organizmu. Przy wzroście 25-33 cm w kłębie to pies poręczny, którego łatwo zabrać wszędzie.

Zdrowie

Przy dobrej opiece rasa dożywa zwykle 12-15 lat. Jak u wszystkich psów o skróconym pysku, na pierwszy plan wysuwa się komfort oddychania oraz ochrona oczu, dlatego tak ogromne znaczenie ma odpowiedzialna hodowla, stawiająca na zdrowie i prawidłową budowę zamiast przesadzonych cech wyglądu. Wybór szczenięcia od rzetelnego hodowcy, dbałość o właściwą kondycję, ochrona przed przegrzaniem i regularne kontrole weterynaryjne to najlepszy sposób, by towarzysz długo cieszył się formą.

Najczęstsze pytania

Zdjęcie nagłówkowe: Xidrep, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons.